Muzeum Śląskie zaprasza na wystawę pochodzącej z Rokitnicy Edeltraudy Jerominek (1942-1999).

Edeltrauda Jerominek urodziła się 1942 w Rokitnicy, a od 1961 roku, po wyjściu za mąż, zamieszkała w Bytomiu. Od najmłodszych lat pragnęła malować, obdarowywała krewnych i przyjaciół własnoręcznie wykonywanymi rysunkami i obrazkami, chętnie wykonywała ilustracje, dekoracje i wszelkie prace plastyczne. Jednak w konwencjonalnej śląskiej rodzinie, w jakiej się wychowywała, nie do pomyślenia było, aby mogła kształcić się w liceum plastycznym, o którym marzyła. Zatem po ukończeniu szkoły gastronomicznej i założeniu rodziny, zgodnie z tradycyjnym modelem zajmowała się domem i opiekowała dziećmi. Marzeń o malarstwie jednak nigdy nie zarzuciła, a gdy jej córka Monika zaczęła przejawiać zdolności plastyczne, zadbała o ich rozwój i zapisała ją do pracowni artystycznej w bytomskim klubie „Sezam”. Obserwując prowadzone zajęcia, ponownie zapragnęła malować. W 1987 roku trafiła do pracowni prowadzonej  przez Panią Dorotę Torbę, która to od razu zauważyła nieprzeciętny talent swojej podopiecznej, a zarazem wywarła największy wpływ na malarstwo Edeltraudy Jerominek. Jako świetny pedagog potrafiła rozbudzić potencjał i pozwoliła na wyzwolenie olbrzymiej ekspresji, zaznajamiając jednocześnie z podstawowymi zasadami warsztatu.
.

Edeltrauda Jerominek najchętniej malowała w plenerze, bardzo często uczestniczyła w plenerach i warsztatach organizowanych w kraju i zagranicą (między innymi w Piwnicznej czy Jurgowie) ale równie chętnie ustawiała sztalugi w centrum oraz w zaułkach miejskich uliczek, obserwując otoczenie i rejestrując własne fascynacje. Malując w plenerze starała się ukazać rolę światła zarówno w przyrodzie, jak i w malarstwie i właśnie światło jest w jej twórczości najważniejsze: potęguje walory kolorystyczne, podkreśla szybki, wręcz brawurowy zapis pędzla, śmiałość posługiwania się plamą i odważne łączenie barw.

Malowała z wielką pasją – starała się zawrzeć na płótnie całą swoją wrażliwość i ekspresję, pogodę ducha i miłość do Śląska.  Z racji zamieszkania, ale również emocjonalnie bardzo związana była z Bytomiem. Stąd też wielokrotnie ukazywała na obrazach panoramy miasta lub poszczególne fragmenty bytomskiej architektury – takie jak kościoły – Św. Jacka, Św. Trójcy, Św. Ducha czy Marii Panny oraz fragmenty Rynku i secesyjnej zabudowy miasta. Ale nie tylko Bytom inspirował malarkę – bardzo chętnie malowała również inne miasta – na przykład Piekary Śląskie czy  Mysłowice oraz ujęte w pejzażu przemysłowym kopalnie i huty. W fragmenty miejskiej zabudowy chętnie wplatała człowieka – mogli to być przechodnie czy żebracy, ale zauważała również na przykład pracujących na dachach kamienic dekarzy, czy wracających z pracy górników. Ciekawe są również na wpół abstrakcyjne impresje wykonane po plenerze zorganizowanym na terenie huty Łabędy w Gliwicach.

Twórczość Edeltraudy Jerominek szybko zyskała uznanie i wielokrotnie nagradzana była na konkursach i przeglądach. Wielokrotnie też autorka wystawiała swoje prace na wystawach zbiorowych i indywidualnych, zawsze zyskując uznanie publiczności. Mimo, że jej przygoda z malarstwem trwałą tylko dwanaście lat, bardzo wyraźnie zaznaczyła swoją obecność w śląskim amatorskim środowisku plastycznym. Pozostawiła po sobie kilkadziesiąt obrazów, które w większości są własnością rodziny i przyjaciół.

Kurator wystawy: Sonia Wilk

Mecenas wystawy:

Patroni medialni: